იგი სულ მუდამ დაკარგულ სევდას მალავს თვალებში, ხანდახან ავიწყდება კიდევაც, რომ არსებობენ ცრემლები,დაუმორჩილებლად იცინის,ზოგჯერ საკუთარ სევდას დასცინის,ისე კი,მისი ნიღაბი მუდამ მიმღიმარი და უშიშარი,გულადი თეატრალის თარგაზეა შეკერილი. ქუთუთოებით მწუხარების წრე შეუკრავს, საიდანაც ვერავინ შეაღწევს შიგნით, არავის შეუშვებს, მხოლოდ მას ეკუთვნის ეს სამყარო, სამყარო მის თვალებში... თვალები,ისინი ხომ სულის სარკენი არიან, მისი სული მხოლოდ თვითონ მას ეკუთვნის, შეუშვებს კი ოდესმე ვინმეს შიგნით, რადგან ვინც მისი თვალების სევდას გაიზიარებს, გახდება მისი სიზმრების დარაჯი,დაიჭერს მისი ოცნების სანთელს... იგი კი ყოველთვის დაკარგულ სევდას მალავს თვალებში,.....
ჰო დიპლომიანი სასიძო ვარ უკვე:D დიდი არაფერი ავიღე და მორჩა. 1 წლის წინ უნდა ყოფილიყო მზად წესით. რაა რო? არც არაფერი... არც სპეციალური ცერემონიალით არ გადმოუციათ (რა ცერემონიალი:lol: 1 საათი რიგში ვიდექი,ნუ თუ შეიძლება იმ დომხალს რიგი დავარქვა. ვინ ვის იღლიაში იყო თავ გარჭობილი ხეზ,რა კარგია ზოგჯერ სიმაღლე:D,ბოლოს თავი რაგბზე წარმოვიდგინე და ლელოც გამოვაცხვე.შევაღწიე იმ ქალთან. ლამის ფურთხით ჩამიკრა ლურჯ ჩარჩოში დიპლომი ისე ჩარჩოს არაუშავს.უნაკლოა:D წარმატებები!!! კი მომაძახა ცალყბად. შუბლზე კი ეწერა მალე გადი! შემდეგი შემოვიდეს!) არც ნიშნების ფურცელი არ დაურთეს(ოხრად დამრჩა ჩემი 5იანები) არც სახლში შემომგებებინ მშობლები შვილმა დიპლომი აიღოო(ნუ როგორც ხდება ხოლმე) არც ეს არც ის არც არაფერი მოკლედ. ჩავდე უჯრაში სხვა საბუთებთან და ხეზ როდის დავძრავ ადგილიდან:D ან საერთოდ დამჭირდება?:LOL: ესეც ხეზ.
მოკლედ აღარა ვარ "უდიპლომო სასიძო" და მოთხოვნების სიაც გაიზარდა.:boli:
დადებითი ემოციებით სავსე.
ჩემს ძალებში დარწმუნებული.
ამაყი.
აი ასე ვარ ამ მომენტში.
ან გაზაფხულის ბრალია ან კიდევ დასვენების.
თორემ ბოლო პერიოდში ისეთი ჩავარდნები მქონდა ასე არ უნდა ვიყო.
საშინელებაა როცა მიდიხარ თელასში და იხდი 1500ლარს.
ძველი დავალიანებების გამო რომლებიც ეხლა ამოტივტივდა.
საშინელებაა მარჯვენა ხელი წამერთვა როცა ფულს მოლარეს უთვლიდი.
სამაგიეროდ რამდენიმე კარგი ადამიანი გავიცანი ამ საშინელების მოგვარების დროს.
მერე იყო გუდაური.
ბავშვებს ასე რომ არ დაეძალებინათ ახლა ალბათ ისევ 1500ლარი დამესიზმრებოდა ღამღამობით
მადლობა ჩემს მეგობრებს ძალიან მიყვარხართ ანი სანდრო მეგ გიგი :love:
დანარჩენებიც მენატრებოდნენ ძალიან ვინც აქ დავტოვე.
განსაკუთრებით ვიცი სხვებს არ ეწყინებათ და მარიამი მენატრებოდა.
ჩემი ძლიერი,მაგარი დინოზავრი და საყვარელი დღეს ტაქსში რო ვჯდებოდით :LOOOL: მძღოლს ეცა, გინდა თუ არა ეს პონჩიკები შეჭამეთ ძალიან გემრიელიაო(არადა მემგონი ავლაბარში მაგ პონჩიკების გამო გამომაკითხა:D) გაგიჟდა კაცი, სულ რაღაც 1 წუთში ისე სიყვარულით გაუღიმა მარიამს მე ჩემი ისტერიკული სიცილი კინაღამ ცრემლებით შემეცვალა და მოვკეტე.
დანარჩენებს არ ჩამოვთვლი იციან ისედაც. იქიდანაც ვწერდი, მიყვარხართ!!!
Fუ რამდენი ხანია ასე კარგად არ მიგრძვნია თავი.
რამდენი უნდა ვიფიქრო. ხო შემიძლია ავდგე და გავიარო,მერე რა რომ შეიძლება ვინმე შემომელეწოს? აშკარად გავლის სურვილი მაქვს და მაინც ვდგავარ. ვერ ვიდგები დიდხანს. არადა...
"ზოგჯერ რაღაც შენს ცხოვრებაში ყოველდღიური მოვლენა ხდება და რამდენიმე ხანში ამ მოვლენას, შეუმჩნევლად ეჩვევი... იმდენად ეჩვევი რომ თუ არ განმეორდა ყოველდღიურად ცხოვრება აზრს კარგავს. შეიძლება ამ მოვლენის ირგვლივ... ბევრი ადამიანი ტრიალებდეს და თუ ერთ დღესაც მიხვდი, რომ ის ფაქტი და ის ადამიანები, რომლებიც ამ მოვლენასთან იყვნენ დაკავშირებული,ქრებიან,მიდიან,გშორდებიან. მიუხედავად იმისა რომ შეიძლება, მათთან ბოლომდე კარგად არ გრძნობდი თავს.... ცუდათ ხდები,საშინელ არასრულფასოვნებას გრძნობ,თითქოს გულთან ახლოს, შავი სიცარიელე ჩნდება რომელსაც მხოლოდ დაკარგული და შეჩვეული მოვლენის, ყოველდღიურად განმეორება შეავსებს. შეიძლება თავიდან იმ ფაქტს,რომ არაფერი არ მეორდება არ შეურიგდე, ყველანაირად ეცადო იმის დაბრუნებას რაც დროებითია(არა და მარადიული არაფერია), მაგრამ ბოლოს... დაიღლები... დაწყნარდები.... შავი სიცარიელეც ამოივსება არა ძველი და შეჩვეული, არამედ ახალი მოვლენებით და მასთან დაკავშირებული ახალი ადამიანებით... უბრალოდ უნდა შეძლო შეჩვევასთან ერთად გადაჩვევაც. მერე რა რომ ეს ძალიან ძნელია ეს მხოლოდ პირველ დღეებში მერე კიდე როგორც ამბობენ:დრო ყველაფრის მკურნალია..."7.06.2004.
5 წლის მერე ზუსტად იგივე შეგრძნება, აზრები,მოვლენები მეორდება უბრალოდ უფრო შავ ფერებში, უფრო მტკივნეული და უფრო დამარწმუნებელი იმაში რომ მარადიული,არაფერია, მაგრამ არის რაღაც განსხვავება მაინც. ამ ჩანაწერს რასთან დაკავშირებითაც ვაკეთებდი,იმ "მოვლენის" და სიშავის ამოვსებას რამდენიმე დღე კი არა 2 წელი მოვანდომე. ეხლა კიდე მიუხედავად იმისა რომ ბევრად უფრო ახლობელი ადამიანებისგან დამრჩა შავი სიცარიელე, ბოლო წლების მანძილზე, 2 წელი აღარ მჭირდება ამის გასააზრებლად. მშვენიერია ე.ი. შევძელი წინ წასვლა. შევძელი აღარ გადავაქციო ტრაგედიად არასასურველი ცვლილებები.... ცხოვრება ისედაც ჩქარა გარბის,ამიტომ მირჩევნია მეც სწრაფად ვიარო!!! რისთვის? საბედნიეროდ არიან ხალხი რომლებსაც ჩემი კარგად ყოფნა და ამ ქვეყნად არსებობა სჭირდებათ. გვერდით მყვანან თუ შორს ამას მნიშვნელობა არააქვს. ასე რომ სიცოცხლე მაინც მიყვარს!!!
შევაღწიე იმ ქალთან.
