Бог устал нас любить......

დღეს!!!

ერთი რაღაც უნდა გავაკეთო ისე როგორც თელასში შევიტანე განცხადება და გადავანაწილე დავალიანება.
ისე უნდა მივმართო ღმერთს განცხადებით:

"გთხოვ უფალო როგორც ნათქვამია იმაზე მეტ განსაცდელს არ გვიგზავნი რისი გადალახვაც ჩვენ არ შეგვიძლია,
კი ნამდვილად ასეა....
ეს დღეც გადავლახე თავისი ღირსშესანიშნავი მოვლენებით(იმათი ზარზეიმი.ჩემი და ჩემი დის "შემცვლელის"ნათლობის სახით ,სმს-ით მოსული წყევლა დილა ადრიანად ...

ჩემს და ვისთვისაც ვცხოვრობ იმ ადამიანების მისამართით,ჩემი საყვარელი ლეკვის დაბრმავება,თან იმ დროს როცა უკვე ყველაფერი დაკეტილია)....,

უფალო იქნებ შეძლო და გადამინაწილო ეს განსაცდელი და დღეში რამდენიმეს ერთან ნუ დამაბერტყავ თავზე.
კი გადავლახე არ მოვკვდი მაგრამ აწი იქნებ შეძლო და გადამინაწილო..."

.დ.ქალდანი.

დდშვც!!!

შენი დდშვც!
იმის განსაკუთრებით დდშვც!
დრო რო მოვა და სახეს ავახევ,იმ დროის დდშვც!
რაც გავაკეთე იმის დდშვც!
რისი გაკეთებაც ეხლა მიწევს ამის დდშვც!
მერე რაც მოყვება იმის დდშვც!
ასეთი გაგების დდშვც!
ასეთი არსებობის დდშვც!
ფიქტიურად ყოფნის დდშვც!
შენი ასეთი განცდების დდშვც!
შენს ირგვლივ ხალხის დდშვც!
ტკივილს ვეღარ ვგრძნობ,
ამ უგრძნობლობის დდშვც!
ვითომ მონატრების და დარდის დდშვც!
აფირისტობის დდშვც!
რო არ გაინტერესებს და მაინც იგებ ამის დდშვც!
მოკლედ ე.ი. რა მინდოდა მეთქვა
ცხოვრებავ შენი დდშვც!!!

რა მჭირს?

მონატრება
ჩემების:(
ხმას არ ვიღებდი აქამდე.
ფიქრითაც არ ვფიქრობდი.
ეხლა ერთბაშად შემომაწვა.
ვიაზრებ კი. ასე არ შეიძლება.
ვიიიცი.
თავი ხელში უნდა ავიყვანო .
ვცდილობ.
არ გამომდის.
წავიდოდი როგორც ადრე სოფელში ჩემს სახლში,
ჩემს ოთახში სულ მარტო,
დავჯდებოდი იმ ჩემს საყვარელ ადგილას ვიფიქრებდი,
და ჩამოვიდოდი ისევ ისე ძლიერად კარგად,მშვიდად.
აბა სახლი...?
აბა ჩემი....?
სადღაა ყვეეელაფერი ერთდოულად გაქრა მოკვდა.
ყველა და ყველაფერი.
დავიწყე ახალი ფურცლიდან,
აზროვნებით- "დრო ყველაფრის მკურნალია"
იმედით-"შევეგუები".
რწმენით-"შევძლებ"
ყველაფერი სისულელეა :)
დრო-2წელი
იმედი-მკვდარი
რწმენა-დაკარგული.
შედეგი-პანიკა.
და მონატრება...
რომელიც ისე გაძლიერდა სისხლს მიყინავს.

ძალა! ძალა! მჭირდება!,

მარტოობა... ოღონდ ამ სახლში არა,
კი შეუცვალე ყველა ნივთს ადგილი მაგრამ მაინც წარსულის ჰაერი დგას და
მტკივა...
მენატრება...
მჭირდება ჩემები...

არაუშავს მერე რა და ამასობაში....... :mad:

გუშინ აბაზანაში ძლისვს შევბანცალდი
3დღეა რადიკულიტმა ისე დამიჭირა გემრიელად
გაზმორებასაც ვერ ვახერხებ და ბებერი ქალივით დავდივარ,
მაგრამ ეს არაფერი ამას მოევლება გამივლის მალე სხვა
რაღაცამ დამაფიქრა კი არ დამაფიქრა ძალიან გავბრაზდი საკუთარ თავზე.
ბანაობის დროს ხელებზე პატარ-პატარა სისხლჩაქცევები აღმოვაჩინე,ალბათ სადმე მივარტყ-მოვარტყი:D
მერე დიდი სისხლჩაქცევა აღმოვაჩონე(სულ დამავიწყდა იმ მომენტში რომ ნემსებს ვიკეთებ)
ახსნა ვერ მოუძებნე ვიფიქრე მეთქი არავის უცემივარ.
ე.ი. ძაან ცუდათ მაქვს საქმე და ვკვდებითქო.
ყველაზე სასაცილო ის იყო,რომ მშვიდად წარბიც არ შემტოკებია
ისე დავიწყე:
ფიქრი დედიკო როგორ გავამხნევო,
ჩემი და როგორ შევაგუო ამას,
რომ მერე რა არაუშავს ადრე თუ გვიან ყველა ვკვდებით.
მერე გამახსენდა რომ ნანემსრებია და არანაირი სიკვდილის ნიშნები არ მაქვს.
ჰო და აქ დაიწყო ყველაზე მაგარი დავიჭირე ის მომენტი რომ ჩემმა "სავარაუდო სიკვდილმა"
ჩემში არანაირი ემოცია არ გამოიწვია,
ძალიან გავბრაზდი საკუთარ თავზე.
ისე შევეჩვიე ცუდი ამბების მშვიდად აღქმას და მორგებას რომ
საკუთარმა "სიკვდილის" ნიშნებმა არ ამაფორიაქა.
მერე გამახსენდა ანის ნათქვამი ყველაფერზე არაუშავს როგორ უნდა თქვა ზუსტად რომ უშავსო.
ნუ ეს საერთოდ სხვა თემასთან დაკავშირებით იყო.
მაგრამ დამამხსოვრდა.
აბაზანიდან ისეთი წარბშეკრული
და გაბრაზებული გამოვედი ჩემა დამ და სიძემ-" რა იყო დუშს ეჩხუბეო?":D
მოკლედ და კონკრეტულად დღეიდან ზუსტად რომ უშავს ასე რომ დროა
როგორც ვიტყვი ხოლმე(მიყვარიენ ეს გამოთქმა)
"გასაპარსი უნდა გაიპარსოს მოსატყნავი უნდა მოიტყნას"
ჰო და ასეც იქნება.
მე უპირველეს ყოვლისა!!!:bis:
თან დროა კაცო სიბერის ნიშნები უკვე სახეზეა ნერვის ანთება ხრენავ
დედას უტირებ:boli:

:) :) :)

იგი სულ მუდამ დაკარგულ სევდას მალავს თვალებში,
ხანდახან ავიწყდება კიდევაც, რომ არსებობენ ცრემლები,დაუმორჩილებლად იცინის,ზოგჯერ საკუთარ სევდას დასცინის,ისე კი,მისი ნიღაბი მუდამ მიმღიმარი და უშიშარი,გულადი თეატრალის თარგაზეა შეკერილი.
ქუთუთოებით მწუხარების წრე შეუკრავს,
საიდანაც ვერავინ შეაღწევს შიგნით,
არავის შეუშვებს,
მხოლოდ მას ეკუთვნის ეს სამყარო,
სამყარო მის თვალებში...
თვალები,ისინი ხომ სულის სარკენი არიან,
მისი სული მხოლოდ თვითონ მას ეკუთვნის,
შეუშვებს კი ოდესმე ვინმეს შიგნით,
რადგან ვინც მისი თვალების სევდას გაიზიარებს,
გახდება მისი სიზმრების დარაჯი,დაიჭერს მისი ოცნების სანთელს...
იგი კი ყოველთვის დაკარგულ სევდას მალავს თვალებში,.....

არა არაფერი უბრალოდ.......

არაფერია უბრალოდ მეორე წელია 8მარტს არ ვცნობ,
ჩემი დედუს დაბადების დღეა:)
ჩემის სიამაყის და სიყვარულის.
ჩემი სიცოცხლის აზრის.
როგორ მიყვარს.

ჰო და ე.ი. ნ.ხ. 8 მარტი.

სანამ ჩემი დედუ არ ჩამოვა და როგორც ადრე,

ერთად არ შევხვდებით ამ დღეს.

"ბოლოჯერ .. მიამბე დედიკო ზღაპრები ,
მინდა, რომ კვლავ ვიყო ის გოგო პატარა ..."