"77"

სუნთქვაშეკრულმა ავირბინე საავადმყოფოს კიბეები,არ ვიცი სასწაულის თუ შემთხვევითობის ბრალია,მაგრამ რეანიმაციის ზუსტად იმ პალატასთან მოვხვდი სადაც აპარატზე შეერთებული თითქმის მისი უსიცოცხლო სხეული ჯერ კიდე სუნთქავდა... კარებთან გავქვავდი და უყურებდი,უფრო სწორად უსმენდი მის სუნთქვას,ვიგრძენი რომ ეს ბოლო წუთებია...

ორი თეთრ ხალათიანი რაღაც გაურკვეველ შეკითხვებს მისმევდნენ,ბოლოს დავძაბე გონება და გავარჩიე სიტვები:

-თქვენი აქ ყოფნა არ შეიძლება,აქ საიდან მოხვდით?

-კიბეებიდან...

და ისევ მთელი ჩემი ყურადღება მასზე გადავიტანე ვცდილობდი,გარშემომყოფების და საავადმყოფოს ხმაური,დამეხშო მისი სუთქვა უფრო კარგად, რომ მომესმინა.არ მახსოვს ასე რამდენი ხანი ვიდექი...

მერე წამოვედი,"კარგად იქნება"-ს იმედით კი კარგად იქნება,გადარჩება.

ვეცადე ჩვეულებრივად გამეგრძელებინა სიარული,მეგობრები,სიცილი...

მაგრამ ეს თავის მოტყუება დილამდე გაგრძელდა...

მეორე დღეა ყოველ ხუთ წუთში მეცვლება ხასიათი ხან ისტერიულად ვტირივარ,ხან მეცინება, ვიხსენებ მასთან გატარებულ დღეებს,მეცინება მაგალითად იმაზე,რომ სოფელში რომ ჩავდიოდი სულ ვჩხუბობდით ტელევიზორის დისტანციონზე,საინფორმაციოდან ვერ ვართვევინებდი,მერე რა რომ სხვა არხზე საინტერესო ფილმს ფინალამდე წუთები აკლდა)) ჯენიფერ ლოპესის კლიპი თუ გადიოდა სხვა საქმე იყო აუცილებლად ბოლომდე უნდა ეყურებინა კარგი ქალიაო ))))

კითხვა ბავშვობაში მემგონი მის ხელზე სვირინგი რომ ამომეკითხა იმის ხათრით ვისწავლე."სჯობს სიცოცხლესა ნაძრახსა,სიკვდილი სახელოვანი" :love:

4-5 წლის ვიყავი მაგრამ კარგად მახსოვს როგორ დამათრევდა თავის ძმაკაცებთან ერთად რესტორნებში,საქმიან შეხვედრებზე.

....................

-ვიზიარებ რამდენი წლის იყო?

-სამოცდაჩვიდმეტის.

რა მნიშვნელობა აქვს რამდენი წლის იყო ამ სამოცდაჩვიდმეტი წლის ბოლო ოცდაოთხი წელი ჩემი ბაბუა იყო,მე კიდე მისი პირველი შვილი-შვილი ვიყავი...

ჰმ...

ბოლო დღეებია,ან მემგონი რამდენიმე კვირაა ხელი წამიცდება და შემოვდივარ აქ,ჩემს მიტოვებულ ბლოგზე))) (ახლა ავქვითინდები) )) აშკარად მინდა რაღაცის დაწერა,და რისი ჯერ ვე ვხვდები.დავწერ ჰო დავწერ დავწერ :)

აფრენთ!!!

ეს გრძნობა ამ კონკრეტულ საკითხთან დაკავშირებით რომელზეც ვაპირებ დაწერას რამდენიმე წლის წინ გამიჩნდა,როცა ერთ-ერთი ჩემი მეგობარი მშლიდა და მამატებდა ომგ შემინდეთ და odnoklassniki.ru-ზე ლოლ.
მის პასუხზე: "ცუდათ ვიყავი და ყველა ვშლი ამ დროს"
მივხვდი რომ საერთოდ სხვა და სხვა ტალღაზე ვართ )) ის მაშინ ერთი იყო "ასეთი" ჩემს ნაცნობებში და უბრალოდ მეცინებოდა ყოველ "წაშლაზე",პანიკა ტყდებოდა myspace-ზე თუ მეგობრების თანმიმდევრობა იცვლებოდა ლოლ,

ვფიქრობდი რომ ეს ასაკის ბრალია და გაუვლით.

მერე ამან მასობრივი სახე მიიღო :D

ჩემს მეგობარს ველაპარაკე დღეს რომელმაც,
აღმოჩნდა რომ facebook-იდან წამშალა დიდი ხანია და მე ეს ვერ შევამჩნიე :D
ამ დღეებში უნდა ვნახო გავხეთქავ ჩახუტებით ))
იმიტომ რომ ძალიან მომენატრა და მიყვარს )
მანამდე კიდე ერთთან მქონდა უთანხმოება და "წამშალე მაშინო"მომწერა(ეგონა რადგან იქ არ ვშლი ეს ჩემთვის რაღაცას ნიშნავდა),
დავცინე იმიტომ,რომ ვერ ვხვდები რა მნიშვნელობა აქვს მართლა ვერ ვხვდები, თუ არ მინდა ადამიანთან ურთიერთბა ამას ისედაც მოვახერხებ,რა მნიშვნელობა აქვს ის skaype-ში ან fb-ზე მეყოლება თუ არა.
საერთოდ ბევრი მეგობარი,ნაცნობი მყავს ირგვლივ რომლებმაც მარტო fb-ით ან skaype-ით რომ განმსაზღვრონ მათ ცხოვრებაში ალბათ საერთოდ არ ვიარსებებდი :D
ვერ ვიტან წერას,ნეტის საშვალებით ვკონტაქტობ მარტო დედასთან და იმ თითზე ჩამოსათვლელ ადამიანებთან ვინც საქართველოში არ არიან.
ჰო და რა მინდოდა მეთქვა აფრენთ მართლა. ძალიან გიჭირთ ალბათ ცხოვრება და ნორმალური აზროვნება თუ აქ წაშლით ვინმეს და გგონიათ, რომ რაღაც მნიშვნელოვანი გააკეთეთ და ეს ამაყად გაგრძნობინებთ თავს.შეურაწყოფად არავინ მიიღოთ თუ ვინმე თავის თავს აღმოაჩენს ამ პოსტში )) უბრალოდ აქ აკეთეთ საქმე იმაიმუნეთ თუნდაც უბრალოდ გისურვებთ ბევრ "რეალურ" მეგობარს,ნაცნობს,დაქალს,ძმაკაცს და აი სიყვარულს რაც შეეხება
( -მიყვარს დეა
-როდის მოასწარი ნახვა?
-არ მინახავს ჯერ...
ბრრრრ აფრენთ კი მართლა აფრენთ)
ეს რეალურ ცხოვრებაშიც ძნელია მაგრამ "სიიიყვარულსაც" გისურვებთ... )))))))

უკაცრავად ))))

მოკლედ ეს მინდოდა მეთქვა თუ გაუგებარია,კაგრით მე ვაფრენ და მიხარია, რომ სხვებივით არა :DDDD

უკომენტაროდ :)

Я теряю тебя в этой мутной толпе,
Я теряю тебя по крупицам, по клеткам
С каждым мигом, пронёсшимся на высоте,
Теплота уступает паутинам и сеткам

Я теряю тебя, мне тебя не найти,
Я теряю тебя постепенно, построчно
По-простому, как Золушка без десяти,
И по сложному, как фортепьяно настройщик

Я теряю тебя, словно звук, словно вкус,
Забываю записывать, поздно - забыто!
Я теряю, казах, я теряю, тунгус,
Я теряю, альцгеймер – убита, убита!

Моя память убита и ты вместе с ней,
Умирай, умирай, не проси подаянья!
Я теряю людей, я теряю друзей,
Я теряю наследников, имя теряя!..

ფორთოხალი მე და 6 "რომ" )))

ფორთოხალი რომ გრძნობდეს არასდროს არ შევჭამდი,
მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მიყვარს ვგიჟდები ისე მინდება ხოლმე,
ხელში დავიჭერ თუ არა შიგნეულობას ვაცლი და მნიამ,
გემრიელია ფორთოხალი და სულ მინდა, მაგრამ გამოშიგნული არა...







მე?
მე ეხლა შეჭმული ფორთოხალივით ვარ ჩემივე სურვილით",თითქოს ვიღაცა მოვიდა და შინაგანი სამყარო....

არა და მეგონა,რომ ჩემი სამყარო კარგად მყავდა შეფუთული ჩაკეტილი,მარტო მე ვჭირდებოდი,
ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს გამჭვირვალე ვარ...
როგორ არ მიხდება...
ძალიან არ მიხდება ეს ყველაფერი...
ამასაც აქვს თავისი ხიბლი.ჩემზე უკეთესად არავინ იცის, როგორ შემიძლია შევცვალო ყველაფერი და კიდე ერთხელ ვიგრძნო,
რომ ჩემი სამყაროს მმართველი მარტო მე ვარ!!!
ამ დროისთვის კი...
კარგია,რომ მარტო ფორთოხალს ვჭამ და ვაცლი შიგნეულობას :)
და მაინც ფორთოხალი, რომ გრძნობდეს არასდროს არ შევჭამდი მიუხედავად იმისა რომ ძალიან მიყვარს და ვგიჟდები ისე მინდება!!!

მოთმინებითა შენითაო...(xo da motminebis ddc mvt.....არის ამ ლექსის სათაურის "ჩემეული" ვერსია)))))

მოთმინებითა შენითაო...
და აჰა, ვითმენ!-
კბილს კბილზე ვაჭერ და ვიმტვრევ თითებს...
მოთმინებითა შენითაო...
და აჰა, ვლაგმავ
სიხარუს- ცრემლით გამოზრდილ ნაგრამს.
მოთმინებითა შენითაო...
და აჰა, ვბორკავ
ვნებებს და ჩემსავ ცეცხლშივე ვბორგავ.
მოთმინებითა ძშენითაო..
და აჰა,ვმარხავ
სათქმელს და სიტყვის ვინახავ მარხვას...
მოთმინებითა შენითაო...
და აჰა,ვანგრევ კოშკს ოცნებისას,და ვიკვნეტ ბაგეს...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ჰა:ვლაგმავ!
ვბორკავ!
ვმარხავ და ვანგრევ!-
აგერ, ბატონო, მოთმინება
და... ჯვარცმაც -აგერ!

:)

ჩემო საბრალო მარტოობავ!
გაშორეულდა ყველა...
ყველა ნისლში ჩაქრა...
შენ ერთი დამრჩი...

არა!
სულაც არ ნიშნავს მარტოობა მარტო დარჩენას,
ათასი ვინმე შეიძლება გეხვიოს ირგვლივ
და მარტო იყო...
ხშირად მეც ხალხში გარეულს წამომდგომიხარ:
თვალს შემავლებდი,
შემიცოდებდი
და ქანც მილეულს-სახლისაკენ წამომათრევდი.
რა ერთგული ხარ მარტოობავ რა უღალატო!
ჩემო საბრალო მარტოობავ!
აწი არსად არ გაგექცევი...



არ შეგეშინდეს საყვარელო!!!
მე შენთანა ვარ...

...

მუჭში მყავს პეპლები,

ადრე მუცელში რომ დაფრინავდნენ...

მუჭი გავშალე რამეს, რომ მოვჭიდებოდი.

მებნევიან ჩემი პეპლები...

ხელი?
ცარიელს რაღა აზრი აქვს
და ჩავიქნიე...

ასეთი ადამიანები არ უნდა კვდებოდნენ....

მესამე კურსზე საბუთები დაუსწრებელზე გადავიტანე ლექციები ისედაც მიცდებოდა და 2 წლიანი "სტუდენტობა" მობეზრებული მქონდა.ვეცი სამსახურს და დაუსწრებლის ლექციები როცა დაიწყო საშინლად მეზარებოდა, ახალი ბავშვების ატანა .
მოკლედ პირველ ლექციაზე უჟმური სახით შევედი, უკანა ადგილისკენ დავაწექი...
გზად ვიღაც ბიჭის გაკრეჭილ სახეს წავაწყდი და რა თქმა უნდა ყურადღება არ მივაქციე ჩაუარე.
"ეხლა ესღა მაკლდა" ფიქრით :)))
შესვენებაზე ეგრევე გარეთ გავედი მოსაწევად ვცდილობდი ზედმეტი საუბრები თავიდან ამეცილებინა.
როცა მოვბრუნდი 2 ტიპი მეცა შენ ქალდანი ხარო?..
მეთქი კი... ჩვენც სვანები ვართ და რომ მითხრეს გვარები რა თქმა უნდა ნათესავები აღმოჩდნენ და გავიღიმე.
ამ დროს იმ ზემოთ ხსენებულმა გაკრეჭილმა გამოყო თავი და მე სვანი არ ვარ მაგრამ შეიზლება ძმობა შემოგფიცოო?:)))
რა თქმა უნდა ამის მერე ძალიან შემიყვარდა:))



ილია ერთადერთი ჯგუფელი იყო ვისაც ჩემს გარდა ყოველთვის ქონდა კონსპექტები.
ვინც ჩემთან ერთად დასდევდა ლექტორებს თუ საჭირო ხდებოდა.
მერე ყველას უყვებოდა თუ როგორ ვაჩმორებდი მეგრელ ლექტორებს :D
რომელიც ყველას გვიხაროდა და მის გარეშე ვერ წარმოგვედგინა ჯგუფი.

სულ იცინოდა. სულ ხუმრობდა.


მეოთხე კურსზე რო მივედით სულ სხვა ილია დაგხვდა თავის გადაპარსვის მიზეზს არ გვეუბნებოდა მერე ძლივს ამოღერღა სიმსივნე მაქვს და მესამე ხიმიას ვიკეთებო.
ყველას სახე შეეცვლა ჩემს გარდა მე რა თქმა უნდა შევაგინე :))
და მერე რა მოხდა დიდი ამბავი გადაიტანთქო...
და ამ თემაზე ავკრძალეთ ლაპარაკი...
მართლაც მეორე სემესტრის ბოლოს ისევ ფორმაში ჩადგა ექიმებმა დადებითი პასუხები დაუდეს და სიმსივნემ კლება დაიწყო.
ჩუმად საშინლად მეშინოდა იშვიათად ურეკავდი.
წელს ახალი წელი არ მომილოცა არც მიმიქცევია დიდად ყურადღება.
მე კიდე არავის არ ულოცავ როგორც წესი მეზარება.
ხო და ......
20 წუთის შუალედით 2 ჩემი ჯგუფელის სმსი მომივიდა ილია აღარ გვყავსო...
დიდი ხანია არ მიტირია ვერც ვტირივარ უბრალოდ ვკიოდი ეს იყო და ეს :(((((
ასეთი ადამიანები არ უნდა მიკვდებოდნენ :(((
ძალიან უსამართლობაა....
ფიქრები იმის შესახებ რომ ნეტა არ ვიცნობდე ამდენ ადამიანს რომ ასეთი ტკივილები ავიცილო,
რომ ასე მაინც დავემალო ამ საშინელ გრძნობას....
რა თქმა უნდა სისულელეა.
გამივლის და მაინც ეხლა მტკივა... :/
წინა დღეს ლეომ მკითხა შენ სულ ცუდ ამბებზე რატომ გირეკავენ არ გინდა ტელეფონი გადააგდოო?
არც ესაა გამოსავალი გამოსავალი ისევ სუნთქვის გაგრძელებაა,მიუხედავად იმისა რომ უფრო და უფრო მძიმე ხდება ზოგჯერ.
მე სიცოცხლის მიზეზად მარტო ის მყოფნის რომ ჩემს ახლობელ ადამიანებს იგივე ტკივილი არ უნდა მივაყენო რასაც მე უკვე მერამდენედ განვიცდი?...
არ მინდა დავთვალო....
მოკლედ ვცოცხლობ და ვიხსენებ ღიმილით ნუ ვცდილობ მაინც.....

ცხოვრება მშვენიერია? არა ცხოვრება ... მაგრამ მე ვარ მშვენიერი :bis:

შენ მოწყენილი ხარ?
რაღაც არ მოგწონს,ვიღაც გენატრება,უკმაყოფილო ხარ,

ან გული გატკინეს,მეტის ღირსი ხარ და არ გეღირსა :D
კიდე ბევრი მიზეზია რაც გაწუხებს შენ! მე! იმას! ბევრს! ან ყველას....

ხო და რა მინდა გითხრა: დებილი ხარ :D

კი მართლა დებილი ხარ,
იმიტომ რომ
შენ ცოცხლობ, ჯანმრთელი ხარ და გაქვს დრო რომ ყველაფერი გამოასწორო.
კი ცხოვრება მართლა დამპალია თუნდაც მარტო იმიტომ, რომ გუშინ გავიგე,
ჩემი მეგობრის ამბავი რომელსაც თითქმის დღეები აქვს დათვლილი და მან ეს კარგად იცის,
მიუხედავად ამისა მშვიდადაა, ბედნიერია და სჯერა რომ უკეთ გახდება და კიდე იცოცხლებს თავის ქმართან და შვილთან ერთად.
მეც მჯერა რომ გამოკეთდება იმედი არ მაქვს მჯერა.
იმიტომ რომ ეს ადამოანი ღირსია ცხოვრების.
შენც ღირსი ხარ! მეც და ყველა ღირსია.
ხო და გავანძრიოთ ერთი ადგილი და დავტკბეთ ცხოვრებით.
ისედაც არ ვარ დეპრესიული მაგრამ ასეთი შემთხვევები უფრო მასწავლის რომ არ უნდა ვიფამფალო.
მიუხედავად ყველაფრისა I'm feeling good!!!

ანაზდად კუჭის წყლული შემომასკდა...

ხო და ასე მემკვიდრეობით გამომყვა ეს ოხერი და უკვე მეორედ შემომასკდა,
რომ მივხვდი რომ სისხლისგან ვიცლებოდი კეთილი ვინებე და წავედი ანალიზებზე.
დროულად მიუსწარი პირველი გასკდომისგან განსხვავებით სისხლი ჯერ კიდე იყო ორგანიზმში.
ხოდა მეგუნას და ანის ზეწოლით და ანის მამის დახმარებით(მადლობა მას :) )
დავჯექი (დიეტაზე მაგის დდშვც)
5დღე წოლითი რეჟიმიც ჩაუფინე და ნემსები და გადასხმებიც ჩაურტყიიიი.
ნუ რა ეხლა გუშინ მოვრჩი გადასხმებს და აშკარად უკეთ ვარ.
ნუ ჯერ კიდე ვბანცალებ მაგრამ მაინც.
საშინელებაა დიეტა:(
ყველაზე მეტან ამას ვერ ვიტან ძალიან მიჭირს სახე მეხევა ისე მშია.
ვასკდები პიურეს და მოხარშულ ქათამს მაგრამ მაინც მშია სულ მშია.
ჩემი და დამცინის წამალს რომ დავლევ წუთებს ვითვლი და ეგრევე საჭმელს ვიყრი.
ნუ თუ ამ ქალაჩუნობას საჭმელი ქვია ძარღვებში სისხლი კი არა პიურე მიჩქეფს უკვე :(
გასტროსკოპია გაიკეთეო... კაია სათქმელად ვისაც ის საშინელება გაუკეთებია ის გამიგებს.
პირველად რომ ჩამთხარეს ის ნაგავი მილი პირში
5 კაცი მაკავებდა ისეთი შეგრძნებაა თითქოს დიდი ხელი
გიძვრება პირში ქუსლებამდე და უკუღმა გატრიალებს :D
ცოტა მოვმჯობინდები და მერე წავალ ალბათ.
ეხლა კიდე მშია :(
ხინკალი მშია:(
შემწვარი ხორცი მშია:(
შოკოლადი მშია და ყველაფერი მშია :(

თავი კინოში მეგონა (c)მეგუნა

ჩემი ყოფილი ვნახე 2 მაგარი მუ კი არა და გოგო აჭენებდა.
ცირკი ცირკი მერე ეს დაუნი ადგა და დაიწყო მოყოლა თუ როგორ გიჟდებოდა ჩემზე.
როგორი ლამაზი და საყვარელი ვარ და რომ ცუდათ ხდება რომ მიყურებს ისე ვენატრები :D
თან იმხელა ხმაზე მარტო ის გოგოები კი არ დაიბნენ მთელი ყავის სახლი მოტრიალდა და
ელოდებოდა მოვლენების შემდგომი განვითარებას(რაც გამოიწვია იმან რომ ამ დაუნმა მანამდეც
სანამ მივიდოდი იმ 1 წუთში იმის ხმამაღლა მოყოლაც მოასწრო როგორი სიტყვებით "სადაც გნახავ იქ დაგკლავ"დავშორდი)

დიდი მადლობა მეგუნას და ანის რომ დროულად მოახდინეს ჩემი ლიკვიდაცია,
შემთხვევის ადგილიდან და მე მარტო ცინიკური ღიმილი და 2 სიტყვის თქმა მოვასწარი,
მერე რა რომ იმ ერთ წუთში როცა ეს გამოცხადდა
ჩემი გაფრთხილება ვერ მოასწრეს...
ეხლა მეცინება,და კედელზე ნარტყამი მუშტიც აღარ მტკივა :D

ა კიდე შემაქანა!!!

რამ გამახსენა ეხლა ეს სირი სიმღერა,
ნეტა მე როცა მახსენდები და მონატრება ტკივილისგან გულს რომ მიჩერებს,
შენ გენატრები ხოლმე ასე?



არა ახალი ცხოვრება გაქვს თან ახალი შემადგენლობით.
მაგარია.
კარგია რომ აღარ გცნობ ჩემად.
ამით შენ ნაკლებად გტკივა და მეც მართალი იმათთან ვინც დამრჩა
და ვისთვისაც ვცოცხლობ.
ამ ალაგ-ალაგ გულის გაჩერებას კიდე გაუძლებ.
ბლინ დრო რატომ არ კურნავს...

საშინლად გამიჯდა სხეულში ეს ყველაფერი.
ქრონიკული გაქვავებაა უკვე.
და მაინც ნაგლად რო ვსუნთქავ და ინსტიქტურად,
ვითენებ დღეებს უმეტესად ცივი და მშვიდი გონებით.
აი ამის ფენომენს ვერ ჩავწვდი
რა ფასონი ვარ ვეღარ გავიგე.
მკვდარი მსუნთქავი არსება.

Не смотрите Эти шрамы не про вас...

ფიქრი.........

დღეს მარშუტკიდან რო ჩამოვდიოდი...ვიღაც ფეხზე მდგომ გოგოს ჩემი გატარება,მოუწია და "საზიზრარი გოგოო"
ხმამაღლა ჩაილაპარაკა,მეთქი მომესმა, მაგრამ ყველამ რომ შეხედა,მეთქი აშკარად არ მომესმა იასნა ხელს ვინთავისუფლებდი რო მეგლიჯა,სანამ ჩანაფიქრს განვახორციელებდი სახეზე შევხედე და ისეთი შერცხვა ყველა მივხვდით რომ ხმამაღლა გაეფიქრა.სიცილი ვერ შევიკავე,ხალხიც ამყვა,მაგრამ ეხლა ვფიქრობ უნდა მეგლიჯა სიფათში კი ნამდვილად :givi:
..........
ისევ მარშუტკა ოღონდ უკვე საღამო:
ისევ უკან ვზივარ შუშაზე თავი მაქვს მიდებული,Massive Attack - Live With Me მაქვს გარჭობილი ყურებში,შუშაზე წვიმის წვეთები ჩამოდის,ღრმად ჩავეფალი ფიქრებში,გავეთიშე სამყაროს უცებ მელოდია გაჩერდა სულ რაღაც წამებში ისევ თავიდან უნდა დაიწყოს და ზუსტან ამ მცირე შუალედში,დიდი ყვითელი ავტობუსის ნაბიჭვრული ხმამაღალი სიგნალი გაეჩხირა.შეეეეეენი დდშვც!!!
ეგრევე ყვალეფერი ჩამშხამდა და მომავლის გეგმებიც გაყვა ყვითელ დედაარღნიან ავტობუსს:D
........
ჩამოვალ მალე :(
დავიღალე.....
ჯანდაბამდეც გზა ჰქონია ყველაფერს..
დამასვენე ცოტა ხანს და ისევ უკან დავბრუნდები ჩემს ჯოჯოხეთში.....

გადაშენდი!!!

გადაშენდი ცხოვრებავ!!!
თორე გაგბრდღვენი შუაზე.
შენც და შენი ყველა შემადგენელი ნაწილი.

Бог устал нас любить......

დღეს!!!

ერთი რაღაც უნდა გავაკეთო ისე როგორც თელასში შევიტანე განცხადება და გადავანაწილე დავალიანება.
ისე უნდა მივმართო ღმერთს განცხადებით:

"გთხოვ უფალო როგორც ნათქვამია იმაზე მეტ განსაცდელს არ გვიგზავნი რისი გადალახვაც ჩვენ არ შეგვიძლია,
კი ნამდვილად ასეა....
ეს დღეც გადავლახე თავისი ღირსშესანიშნავი მოვლენებით(იმათი ზარზეიმი.ჩემი და ჩემი დის "შემცვლელის"ნათლობის სახით ,სმს-ით მოსული წყევლა დილა ადრიანად ...

ჩემს და ვისთვისაც ვცხოვრობ იმ ადამიანების მისამართით,ჩემი საყვარელი ლეკვის დაბრმავება,თან იმ დროს როცა უკვე ყველაფერი დაკეტილია)....,

უფალო იქნებ შეძლო და გადამინაწილო ეს განსაცდელი და დღეში რამდენიმეს ერთან ნუ დამაბერტყავ თავზე.
კი გადავლახე არ მოვკვდი მაგრამ აწი იქნებ შეძლო და გადამინაწილო..."

.დ.ქალდანი.

დდშვც!!!

შენი დდშვც!
იმის განსაკუთრებით დდშვც!
დრო რო მოვა და სახეს ავახევ,იმ დროის დდშვც!
რაც გავაკეთე იმის დდშვც!
რისი გაკეთებაც ეხლა მიწევს ამის დდშვც!
მერე რაც მოყვება იმის დდშვც!
ასეთი გაგების დდშვც!
ასეთი არსებობის დდშვც!
ფიქტიურად ყოფნის დდშვც!
შენი ასეთი განცდების დდშვც!
შენს ირგვლივ ხალხის დდშვც!
ტკივილს ვეღარ ვგრძნობ,
ამ უგრძნობლობის დდშვც!
ვითომ მონატრების და დარდის დდშვც!
აფირისტობის დდშვც!
რო არ გაინტერესებს და მაინც იგებ ამის დდშვც!
მოკლედ ე.ი. რა მინდოდა მეთქვა
ცხოვრებავ შენი დდშვც!!!

რა მჭირს?

მონატრება
ჩემების:(
ხმას არ ვიღებდი აქამდე.
ფიქრითაც არ ვფიქრობდი.
ეხლა ერთბაშად შემომაწვა.
ვიაზრებ კი. ასე არ შეიძლება.
ვიიიცი.
თავი ხელში უნდა ავიყვანო .
ვცდილობ.
არ გამომდის.
წავიდოდი როგორც ადრე სოფელში ჩემს სახლში,
ჩემს ოთახში სულ მარტო,
დავჯდებოდი იმ ჩემს საყვარელ ადგილას ვიფიქრებდი,
და ჩამოვიდოდი ისევ ისე ძლიერად კარგად,მშვიდად.
აბა სახლი...?
აბა ჩემი....?
სადღაა ყვეეელაფერი ერთდოულად გაქრა მოკვდა.
ყველა და ყველაფერი.
დავიწყე ახალი ფურცლიდან,
აზროვნებით- "დრო ყველაფრის მკურნალია"
იმედით-"შევეგუები".
რწმენით-"შევძლებ"
ყველაფერი სისულელეა :)
დრო-2წელი
იმედი-მკვდარი
რწმენა-დაკარგული.
შედეგი-პანიკა.
და მონატრება...
რომელიც ისე გაძლიერდა სისხლს მიყინავს.

ძალა! ძალა! მჭირდება!,

მარტოობა... ოღონდ ამ სახლში არა,
კი შეუცვალე ყველა ნივთს ადგილი მაგრამ მაინც წარსულის ჰაერი დგას და
მტკივა...
მენატრება...
მჭირდება ჩემები...